Son dört beş yıldır iyice artan bir oranda "Kişisel Gelişim" seminerleri var. Peki kişi kendini geliştirmek istemiyorsa ne olacak? Pazar gününüzü saçma birkaç insan müsfettesinin saçmalamasını dinlemek için harcayacak bol zamanı olanlara ne demeli bilemiyorum.

Pazar olmasına rağmen şu e-postaları bir kontrol edeyim dedim ve herzamanki gibi bu kişisel gelişim saçmalığının sürüsüne bereket yığınla mail gelmiş. Herzaman olduğu gibi hepsine ayrı bir özen göstererek sildim. Eh tabi bu arada spam listeme eklemeyi de ihmal etmedim.

Yığınla paranıza ve en değerli zamanınıza maal olan bu saçmalığın özü -ki anlatanlar bunu söylemekten özellikle kaçınır- çok basit. Büyüklerimizin bizler daha çocukken dediklerini hatırlayın. "İyilik yap ve arkana bakma - birinin illa senden yardım istemsini bekleme - birine yardım ettiysen bile bunu ona söyleme - sınavdan en yüksek notu aldığında hemen sevinme en kötü notu alan arkadaşının nereyi anlamadığını öğrenmeye çalış..." gibi uzayıp giden bir listedir. Aslında yaşantımızın ilk zamanlarında bunu yaparken zaman içerisinde hırsımıza yenilip hepsini bir kenara bırakmıyor muyuz? İşte bu noktada dışarıdan sözde yardım almaya ihtiyaç duyuyoruz. Gereksiz yere psikiyatriste para harcıyor veya bu saçma seminerlere katılıyorlar. İkisininde arasında bir fark yok çünkü size sizden başka kimse yardım edemez. Hele yardımı para karşılığında bekliyorsanız durumunuz daha umutsuz demektir. Size öğretilmeye çalışılan hiçbirşeyi anlamamışsınız. Sadece sonu gelmez bir hırs, yükselme, daha iyi şartlar oluşturma çabası ardına saklanarak hayatınızın ellerinizin arasından uçup gittiğini fark edemeyecek ve bunu size birisi söylesin diye para vermeden anlayamayacak kadar da "SAF"sınız. Savunma mekanizmanız hemen "Ben çocuğum daha iyi şartlarda yetişsin diye bu kadar yoruluyorum. Kendim için mi yapıyorum sanki" diyecektir ama bu sadece yalandan ibaret bir savunmadır. Peki çocuğunuzun ilk adımlarını hatırlıyor musunuz? yada akşam eve geldiğinizde o gün siz evde yokken neler öğrendiğni hiç sordunuz mu? Gün boyunca işyerinizde olanları sanki bir arkadaşınıza anlatır gibi onunla (anlamasada) paylaştınız mı? Bu aptal seminerlerden medet umanlar için cevap "HAYIR" olacaktır. Çok paranızın olması ona birçok imkan sunmak sizi dünyanın en iyi anne ve babası yapmayacaktır. Hayatının ilk günlerinden itibaren ömrünüz vefa ettiği müddetçe onlarla hergün sanki yeni doğmuş gibi büyük bir heyecenla kucaklamanız, anlamsız tüm sorularına cevap vermeniz ve herşeyden önce onlara birer birey oldukları hissini ve sevginizi vermeniz lazım ki dünyanın en iyi anne ve babası olun. Kabul edelim ki hayat şartları ağır. Fakat büyüdüğünü görmeden, başarısına sevinemeden büyüyüp gidiyorlar ve geride sadece birkeç anı kalıyor. Onlarda puslu, çünkü tam bir anınızı yaşayamadan işiniz ve sizin çocuğunuz üzerinde yaptığınız gelecek planları var. Oysa hafta tatilinizi bu saçma seminerlerde harcayacağınıza gidin ve hem kendiniz hemde aileniz için birşeyler yapın. Gidip biryerlerde para harmacak değil dediğim, zaman geçirmek. Pazar günlerini sadece ailenize ayırın, o gün " bu ay açıldık biraz dikkat edelim" yada "veli toplantında aldığın notları gördüm bu ne rezalet" konuşmalarını yapmayın. Siz yapıcı olun ki sizi takip eden nesil de yapıcı olmayı öğrensin. Bu saçmalıklara ihtiyaç duymasın.

 Son olarak biraz kendinizi zorlayın ve zamanında büyüklerimizin dediğini hatırlayın. Kişisel gelişim seminerleri psikiyatristler size yarardan çok zarar getirir ki bunu ilk olarak bütçenizde fark edersiniz. Kendinize ve etrafınıza iyi davranın. Bu hayata iki kere gelmiyorsunuz. Çocuklarınızı da iki kere büyütebilme şansına sahip değilsiniz.